Jop en Pim in Australië

Jop en Pim zijn de jongens van Frank en Linda, Ton’s zus. Om ze te betrekken bij ons avontuur schrijven we af en toe een kinderverhaal, gebaseerd op dingen die we meemaken. Jop is een dappere leeuw met een klein hartje en Pim is een slim hondje dat zijn hoofd koel houdt. Leeuw & Hond zijn met ons mee op reis. Dit verhaal is voor Jop’s verjaardag komende zaterdag. Misschien zit er een kleine hint in naar zijn cadeau!

Na een lange reis door Zuid-Amerika vliegen Jop en Pim naar Oceanië, waar de landen Nieuw-Zeeland en Australië liggen. “Wat vind jij, Pim? Zullen we naar Nieuw-Zeeland gaan of naar Australië?” vraagt Jop. “Hmm” zegt Pim “dat is een moeilijke vraag. Maar ik denk naar Australië. Ik heb gehoord dat ze daar exotische dieren hebben”. “Exotische dieren?” zegt Jop met een schuine blik “Zijn ze daar nog gekker dan vogel Babet, tijger Jamie, rog Phéline en schildpadden Thijmen en Fenne?” Dat weet Pim niet zeker, maar hij denkt wel dat ze veel dieren daar nog nooit hebben gezien. “Ok!” roept Jop enthousiast “dan gaan we naar Australië!”
“Jop en Pim in Australië” verder lezen

Van Salar de Uyuni naar Chileens Patagonië

Begin november trokken we van Bolivia naar Chili, via Salar de Uyuni. Om deze zoutvlakte te kunnen bezoeken moet je eerst naar de dorpen Uyuni of Tupiza. Wij kozen voor Uyuni, wat misschien wel de meest droevige plek is waar we ooit zijn geweest. Het ligt midden in de woestijn, lijkt haast verlaten, bijna alles is er lelijk en duur. Heel jammer, want ze zouden er zoveel meer van kunnen maken. Maar in tegenstelling tot het dorp was de tour echt fantastisch en onwerkelijk mooi. We reden drie dagen met een groep van zes personen + gids door het natuurgebied. De eerste dag reden we meteen naar de zoutvlaktes, waar we lekker nerdy perspectieffoto’s konden maken (hadden we makkelijk nog een paar uur langer kunnen doen) en een van de mooiste zonsondergangen zagen die we ooit hebben meegemaakt. ‘s Nachts sliepen we in een hotel volledig gemaakt van zout. Heel cool, maar je kreeg er wel een droge bek van. “Van Salar de Uyuni naar Chileens Patagonië” verder lezen

Bolivia

Halverwege oktober, nadat Ton weer volledig was aangesterkt, zijn we vanuit Cusco doorgereisd naar La Paz in Bolivia. De busrit daarheen duurde iets meer dan 24 uur, met gelukkig een paar stops onderweg. Aan zowel de Peruaanse als de Boliviaanse kant van het Titicacameer konden we een korte tour doen. Titicaca is het hoogste navigeerbare meer ter wereld en officieel spreek je het ongeveer zo uit: TsieTsieKgaKga, met keelklanken en alles. Inheemse stammen wonen er op rieteilanden die ze zelf bouwen en steeds verversen. Aan de Peruviaanse kant bezochten we een stam en zagen we hoe ze leefden: met een heel gezin in een rieten hutje van drie bij twee meter en één matras om op te slapen. Respect daarvoor! Aan de Boliviaanse kant maakten we een stop in Copacabana en deden we een korte hike op Isla del Sol, vroeger een heilige plek voor de Inca’s waar nog veel ruïnes te zien zijn. “Bolivia” verder lezen