Nieuw-Zeeland part one

Op 10 december 2018 vlogen we van Buenos Aires naar Nieuw-Zeeland, waar we door de lengte van de vlucht en het enorme tijdsverschil pas op 12 december 2018 aankwamen. 11 december heeft voor ons dus nooit bestaan, wat best gek is. Op het vliegveld in Auckland werden we opgewacht door enorme Lord of the Rings standbeelden. Ton kon zijn geluk niet op! Hoewel hij vier dagen na zijn galblaasoperatie nog wel wat slap was en rustig aan moest doen om goed te revalideren. Hij mocht vooral niks tillen, dus Esther liep de eerste week rond met twee grote backpacks en twee daybags. Dat voelde voor Ton enigszins ongemakkelijk, maar er was niet echt een andere optie. Om het onszelf makkelijker te maken besloten we om langer in Nieuw-Zeeland te blijven en het de eerste weken heel rustig aan te doen. Dat lukte (bijna).



In Auckland hadden we een heel relaxt hostel in een leuke buurt, Verandahs Backpacker Lodge, met een grote tuin, keuken en een fijne kamer. Waar we vreemd enthousiast over waren was de goede supermarkt om de hoek. Eigenlijk was ‘ie hetzelfde als de Nederlandse variant, maar dat hadden we zó gemist. In Zuid-Amerika doen ze zelden aan grote supermarkten, waardoor de keuze heel beperkt is en vaak niet eens gezond. We hebben er wel een uur lopen kwijlen. Wat, nu we het ons inbeelden, misschien een beetje raar was. Waar we ook heel enthousiast over waren was dat onze vrienden Michelle en Henry op vakantie gingen naar Nieuw-Zeeland. Ze kwamen kerst vieren met Henry’s kiwifamilie in Wellington en we hebben samen een paar weken rondgereisd over het noorder- en zuidereiland.


Helaas hadden Michelle en Henry meteen wat pech. Mixie probeerde illegaal een appel het land in te smokkelen wat nogal duur bleek te zijn en daarna werd hun huurauto voor ons hostel weggesleept. Beetje zuur aan het begin van je vakantie, maar gelukkig bleef het daarbij. De eerste week trokken we grotendeels ons eigen plan, op een food & drinks meet up na en een ‘fine wining’ trip naar Waheke island, vlakbij Auckland.




Michelle en Henry vertokken naar Coromandel om nog even samen vakantie te vieren en wij naar Rotorua via .. pam pam pam .. Hobbiton! Hoewel vooral Ton de grote Lord of the Rings fan is, vonden we het allebei het geld wel waard. Heel vet om door het landschap van heuvels en hobbitholen te wandelen dat je kent uit de films.




Na een biertje en een traditionele meat pie in The Green Dragon Inn reed de bus door naar Rotorua. Een stadje dat bekend staat om de geothermische activiteit in het gebied (bubbelende vijvers, modderpoelen, stoom en de geur van rotte eieren), de Redwoods (een bos met enorm hoge en dikke bomen) en de inheemse Maoristammen die er nog leven.

De eerste dag maakten we een wandeling door een geothermisch park in het centrum van Rotorua en was het tijd voor Ton om zijn hechtingen te laten checken in het ziekenhuis, want die zagen wat dik en rood. Omdat de operatie al een week geleden was haalden ze de hechtingen eruit en kreeg hij een penicillinekuur tegen eventuele ontstekingen. Maar het leven onder de evenaar blijkt lastig te zijn voor Ton. In Nederland is hij nooit ziek, en daar lijkt alles juist omgekeerd. Dus natuurlijk kreeg hij een super heftige allergische reactie op de medicijnen.



Gelukkig voelde hij zich weer snel beter nadat hij stopte met de penicilline, dus de volgende dag konden we een van de Maoridorpen bezoeken. Daar kregen we een rondleiding aten we een hangi: gestoomd eten uit een Maori magnetron – een soort stenen oven gebouwd boven een geothermische bron. Hierna wandelden we een paar kilometer door de Redwoods. De enorme bomen daar zijn echt super indrukwekkend. Helaas kwamen we er niet aan toe om er doorheen te mountainbiken en Ton kon ook nog geen extreem lange trektochten maken, dus we hielden het bij een kortere hike deze keer.







Terug in het centrum aten we die avond gezellig iets met Esther’s oud-collega Mieke en haar man Koos, die precies op dat moment op vakantie waren in Nieuw-Zeeland. Toch wel bizar om elkaar helemaal aan de andere kant van de wereld tegen te komen.

De volgende halte was Taupo, een kleine stad aan het Taupomeer. We maakten hier een wandeling naar de Huka falls, een ijsblauwe waterval die behalve de kleur minder spectaculair was dan veel andere watervallen die we hebben gezien. We bleven niet heel lang in Taupo. Na een nacht of twee kwamen Michelle en Henry ons ophalen om door te reizen naar Kuratau, een dorp aan de andere kant van het meer waar de familie van Henry een vakantiehuis heeft.


Behalve eten, kaarten, een tea break bij een kasteel en day drinking deden we hier de volgende Lord of the Rings activiteit: de Tongariro Alpine Crossing, een 19,4 km lange trekking door Mordor. In eerste instantie wisten we helemaal niet dat dit de filmlocatie was, totdat we mensen tegenkwamen die verkleed als elf poseerden bij iets wat op Mount Doom leek. Ze hebben in ieder geval een goede plek uitgekozen, want hoewel de route een aantal pittige stukken had, was het op de laatste paar km na een van de mooiere daghikes die we hebben gedaan dit jaar.








Na ongeveer twee weken in Nieuw Zeeland was het tijd voor iets wat we voor de allereerste keer zonder onze gezinnen moesten doorbrengen: kerst! Hoewel we heel graag thuis hadden willen zijn, werd het toch een onvergetelijke tijd. We logeerden vier nachten bij Henry’s ouders in Lower Hutt (vlakbij Wellington) en door hun belachelijk goede zorgen voelde het als een home away from home.

Naast mama Jo, papa Mark en al Henry’s broers en zussen leerden we ook andere ooms, tantes, neefjes en nichtjes kennen. Uncle Matt en neef Bill stonden bijvoorbeeld te popelen om de boot uit te laten in de Wellington Harbour, inclusief pizzapauze en een waterski-intermezzo. En op eerste kerstdag kwam Mark’s kant van de familie langs voor een kerstbacchanaal. Iedereen bracht enorme hoeveelheden (lekker!) eten mee, dus wij droegen ons steentje bij door Ad Severijns’ famous apple pie te bakken.











Natuurlijk trokken we ook een paar keer Wellington in. Samen met Michelle bezochten we de Weta Workshop, waar onder andere allerlei attributen, karakters, kostuums en special effects voor veel bekende films worden gemaakt. Super vet! Tonny’s innerlijke Frodo wist niet waar ‘ie het had toen hij mét zwaard de rondleiding mocht volgen. Ook spraken we een paar keer af met vrienden van Henry ( = Henry met fikse kater) en vonden we een food truck festival waar ze Hollandse oliebollen en stroopwafels verkochten. Niet verkeerd zo rond de feestdagen! Op tweede kerstdag was het helaas weer tijd om afscheid te nemen van de familie en Wellington en staken we via Marlborough Sounds de Cook Strait over naar het Zuidereiland.


Na bijna twee maanden aan de zijkant van onze backpack te hebben gebungeld kreeg onze tent weer een plek in de spotlights. De natuur op het zuidereiland is zo mooi dat het helemaal geen straf is om je tent uit te werpen naast een meer of aan de voet van een berg. Onze eerste kampeerplek was in Kaikoura, aan de oostkust van het eiland. In 2016 vond hier een hele zware aardbeving plaats waarvan je de schade nu nog overal kunt zien. Maar behalve dit feit is het vooral een relaxt kustplaatsje waar je veel zeehonden ziet en verse crayfish kunt eten, een soort kreeft. Heel toevallig kwamen we hier Mieke en Koos ook weer tegen, zomaar midden op straat!

Na Kaikoura reden we door naar een glamping bij Lake Tekapo en naar Lake Ohau. Bij Lake Tekapo wandelden we naar het astronomisch observatorium – oftewel: telescopen op een berg – en doken drie van de vier helden het ijskoude meer in (Esther = chicken). Ook bezochten we met een bvo’tje in de hand een mooi kerkje aan het meer. Bij Lake Ohau was iets minder te beleven, maar de gratis camping was prima voor een nacht.



Van Lake Ohau reden we door naar Queenstown om nieuwjaar te vieren. Queenstown is rond die tijd vrij onbetaalbaar, maar gelukkig konden we in het huis logeren van een vriend van Nick, Henry’s broer. De stad staat bekend als walhalla voor liefhebbers van extreme activiteiten en sporten, dus Michelle en Henry zagen hun kans schoon om ons stiekem te verrassen met een extreem avontuur: de Luge! Een rodelbaan met kartwagentjes op een berg. Meer hilarisch dan extreem, maar zeker een avontuur!

De dag erna luidden we het nieuwe jaar in met een enorme bak nacho’s, vuurwerk aan het meer en een dansje in een van de clubs in het centrum. Maar echt laat konden we het niet maken, want op 1 januari stond er een vrij actieve activiteit op de planning: de 32 km lange, driedaagse Routeburn track die we liepen met Nick, zijn vriendin Nicola en een ander bevriend stel.


Naast de W-trek in Patagonië was de Routeburn track een van onze weinige meerdaagse trekkings. Maar ook deze was weer zo mooi! Met eten voor drie dagen en alle nodige kleren en slaapspullen op onze rug liepen we door valleien en mosbossen, langs meren, watervallen en over bergkammen. En hoewel er slecht weer was voorspeld viel dat op de eerste dag na echt heel erg mee.


Doordat we op 1 januari startten met lopen en we pas op 3 januari terug waren vierde Esther haar verjaardag dit jaar in een shelter met een gevriesdroogde maaltijd, een reep chocolade en drank in een heupkolf (want gewicht is killing tijdens een meerdaagse trek). Eigenlijk serieus een leuke verjaardag!


Na de Routeburn track reden we naar Wanaka, een dorp aan een meer in het zuidwesten van het zuidereiland. Hier hadden we nog een paar hele relaxte dagen voor we afscheid namen van Michelle en Henry. We gingen naar de film Aquaman in de Paradiso bioscoop, een art house cinema waar ze de allerbeste chocolate chip cookies ter wereld bakken en waar de stoelen zijn vervangen voor allerlei soorten fijne banken. Ook wandelden we naar een wijngaard en zagen we dé Wanaka tree, een boom in het meer waar iedere Instagram-lover mee op de foto wil. We brunchten met eggs benedict, Esther kreeg van Tonny een fantastische jurk voor haar verjaardag en de meisjes versloegen de jongens DIK met poolen. En last but definitely not least een speciale vermelding voor de douche in onze Airbnb, omgedoopt tot ‘the divine mist’, een betere zullen we nooit meer vinden.






Hierna vertrokken Michelle en Henry terug naar Wellington om terug te vliegen naar Nederland. Wij bleven nog een paar weken om meer te zien van het Zuider- en Noordereiland. Maar daar meer over in een volgende post!

Proost!

Eén antwoord op “Nieuw-Zeeland part one”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.