Pura Vida

Hola Amigo’s!

Ondertussen zijn we drie weken onderweg. De tijd is voorbijgevlogen en tegelijkertijd voelt het alsof we al best lang weg zijn. Inmiddels hebben we Costa Rica achter ons gelaten. Vanmorgen zijn we de grens met Panama overgestoken (een belevenis op zich) en richting Bocas del Toro gevaren waar we een dag of drie blijven. Terugkijkend naar het begin van onze trip in Costa Rica is San José gelukkig niet representatief gebleken voor de rest van het land. De hoofdstad is gewoon kneitersaai, er is weinig te zien of te beleven. We hebben er drie dagen doorgebracht om te acclimatiseren en zijn daarna naar Manuel Antonio gegaan. Dat is zowel een dorp als een Nationaal Park in het zuiden van het land aan de Pacifische kust. Deze plek vormt een enorm contrast met de hoofdstad. Lekker weer, prachtige stranden en we hebben ontzettend veel dieren gespot. Het verhaal Jop en Pim in de Jungle is hierop gebaseerd en geeft een goed beeld van de omgeving.

Na dit strandavontuur zijn we naar een aantal plaatsen in het midden en noorden van Costa Rica gereisd. Als eerste naar Monteverde dat wat hoger in de bergen ligt en dus kouder is dan de rest van het land. Omdat we af en toe op ons budget moeten letten reizen we vaak met lokale bussen, zo ook hierheen. Het duurt wat langer dan de duurdere shuttlebus, maar het is een heel avontuur om met een verouderde bus een berg op te rijden. De weg naar Monteverde is niet geasfalteerd, de bus leek de helling af en toe niet op te komen en er zijn continu onoverzichtelijke bochten. Dus een beetje billenknijpen was het wel. Maar het uitzicht maakte het méér dan de moeite waard.

Monteverde zelf is een aardig toeristisch, maar redelijk relaxt dorp. We sliepen een paar kilometer buiten het centrum in een boomhut. Erg bijzonder om midden in het bos te slapen met ’s nachts allerlei oerwoudgeluiden om je heen.

De belangrijkste reden om naar Monteverde te gaan is het ‘cloud forest’. Tussen de hogen bomen in het nevelwoud worden verschillende activiteiten aangeboden, waarvan de meeste zich richten op het uitzicht vanaf de hoge boomtoppen. We besloten om de ziplinetour te doen. Of eigenlijk wilde Ton dat ontzettend graag en leek het Esther in een yolo-moment ook wel leuk. En het was super! Soms letterlijk. Als ‘superman’ gleden we de ruim 700 meter lange kabelbaan af, met uitzicht op een prachtige vallei. Na een tiental lange en kortere ziplines was er nog een grande finale: de Tarzanswing, een vrije val van zo’n 25 meter gevolgd door een grote schommel. Esther’s yolo-gevoel maakte plaats voor een klein twijfelmomentje, maar toen ze achter zich twee enthousiaste vier- en vijfjarigen zag staan (ja, dat kan hier gewoon allemaal), was er maar één mogelijkheid. JUMP!

Een dag later vertrokken we naar Rincon de la Vieja. Een nationaal park in het noorden op twee lokale bussen en een taxi blanco afstand van Monteverde. In het park ligt een actieve vulkaan die voor veel geothermische activiteit zorgt in het omliggende gebied. De natuur is er daardoor een kruising van een tropische jungle en gebieden in IJsland. De kokende water- en modderbronnen, stoomwolken en de geur van zwavel zorgden voor een sprookjesachtig tafereel tussen de gigantische oerbomen en felgroene planten.

We sliepen hier in een iets te luxe hacienda, “helaas” vrijwel de enige goede optie in de omgeving. Hacienda Guachipelin is namelijk eigenaar van een groot gebied rondom het park en in de prijs bieden ze toegang tot verschillende tours die anders veel geld kosten (zoals álles in Costa Rica). Dus hier hebben we flink van geprofiteerd. Eerst hebben we twee hikes gedaan naar watervallen met knalblauw water. Omdat de tweede waterval een vrij bescheiden hoogte had en de stroming daardoor niet sterk was, konden we er zwemmen (chillyyyy). Daarna hebben we de geothermale baden bezocht, modder inbegrepen. “5 minutes of mudd makes you 10 years younger”, volgens de lokale opzichter. We namen geen risico en na een half uur wilden we ons afspoelen. Wat de beste man alleen ‘vergat’ te vertellen was dat je jezelf niet in een warm bad mocht afspoelen, dat mocht alleen in de stromende en vooral erg koude rivier. Goed voor de bloedsomloop, zou ons ma zeggen.

Het plaatsje La Fortuna was de volgende halte, met als trekpleister vulkaan El Arenal. Die zorgt voor prachtige uitzichten en vele Insta-waardige kodakmomenten. Tot dan toe hadden we nog niet zoveel last gehad van het regenseizoen in Costa Rica. Maar dat veranderde daar terplekke. En als het regent komt het met bakken uit de hemel. Gelukkig regende het vooral ’s nachts, maar de dichte bewolking bleef hangen. El Arenal kan dus erg mooi zijn geweest, maar dat hebben we nooit live kunnen bevestigen. Gelukkig kun je in de omgeving ook mooie wandelingen maken die niet alleen maar om de vulkaan draaien. We hadden de mazzel dat het hier voor de eerste keer in weken overdag een paar uur enigszins droog bleef. Hierdoor hebben we veel nieuwe dieren kunnen spotten. Vooral de troep wasbeerachtigen met jongen (white nosed coati’s) was leuk om te zien. Alles behalve verlegen die beesten, wel heel hongerig. En als kers op de taart zagen we de red eyed tree frog van dichtbij (toch íets beter uitspreekbaar dan roodoogmakikikker). De typische gifgroene kikker met rode ogen die je op iedere foto ziet, en nu dus ook op die van ons!


Na de wandeling werden we gedropt bij een ‘hot river’, een rivier die constant ongeveer 30 graden warm is. De perfecte plek om een duik te nemen en het vreemde groepsgedrag van mensen te bestuderen.

Tussen La Fortuna en onze laatste stop (Puerto Viejo) hadden we nog drie dagen speling. Van verschillende mensen kregen we de tip om dan naar Tortuguero te gaan. Een eiland aan de Caribische kust, bekend om enorme zeeschildpadden die er hun eieren komen leggen. En blijkbaar zitten we op dit moment precies in het goede seizoen. De keuze om hierheen te reizen was dus snel gemaakt. Het was alleen nog even spannend of we er wel konden komen, omdat er een paar dagen eerder een zware tropische storm woedde aan de Caribische kust. Deze storm heeft Tortuguero hard getroffen en niemand kon naar het eiland toe of er vanaf komen. Ze noemden het zelfs een nationale ramp. Het regenseizoen is volgens locals sowieso veel erger dan andere jaren. Zo extreem warm en droog als het in Nederland was, zo stormachtig en nat was het hier.

Gelukkig waren de wegen op de dag van ons vertrek weer toegankelijk, het water was weggestroomd en de zon scheen volop. ’s Avonds zijn we meteen op Turtle Tour gegaan. Het was droog met volle maan, dus de omstandigheden leken goed. Maar hoe dan ook heb je altijd slechts 50% kans om schildpadden te zien. En als je geluk hebt zie je er vaak maar één. Gezien ons uiterst onsuccesvolle walvis-spot-verleden, hadden we daarom weinig hoop. Tot Madre Tierra besloot om het goed te maken met ons en zeker zes enorme groene zeeschildpadden tevoorschijn toverde! De een kwam aan land, de ander ging alweer terug naar zee. Twee andere wilden aan land komen, maar zagen waarschijnlijk dat blije hoofd van Ton een draaiden snel weer om. Van twee schildpadden hebben we het hele proces gezien; een groot gat graven, in trance raken en eieren leggen (tot 100 per keer!), het nest camoufleren en terug naar zee waggelen. Het zijn prachtige dieren van ruim anderhalve meter groot. Ze komen uit alle windstreken, soms van 1000 kilometer ver weg om precies op dit ene strand hun eieren te leggen. Je voelt je wel een beetje een gluurder op zo’n ‘intiem’ moment, maar het is ook ontzettend indrukwekkend om mee te maken. Echt een unieke ervaring.

De dagen daarna op Turtuguero waren helaas weer wat minder en vallen in één woord samen te vatten: regen. Of in drie woorden: regen, regen, regen. Daardoor was er weinig te doen en werden we flink met onszelf geconfronteerd. Als je op wereldreis gaat heb je vooraf een ideaalbeeld in je hoofd dat bestaat uit de meest perfecte weersomstandigheden en prachtige landschappen die je als een goedgemutste en bruingeblakerde Indiana Jones gaat herontdekken. Zodat de reissnob in je tegen iedereen kan vertellen hoe bijzonder die roodoogmakikikker in het écht was en hoe oprecht verheugd alle locals naar je zwaaiden. In de realiteit zijn er helaas ook dagen waarop je continu naar DEET stinkt en alsnog eindigt met dertig bulten op je benen, waarop je zeiknat wordt van tropische stormen en wordt afgezet door niet-zo-vriendelijke en creatief-ondernemende locals. Laten we het de charme van reizen noemen. Maar vooral het niks doen op stormachtige dagen op minder leuke locaties is wennen en gaat ons nog niet zo natuurlijk af. Maar we proberen wat routine in te bouwen op dat soort dagen. Ton gaat hardlopen als het mogelijk is en Esther.. doet ook haar best.

Na Tortuguero waren we blij dat we richting Puerto Viejo vertrokken. Een plaatsje aan de Caribische kust vlakbij de grens met Panama. Ook hier is eerder veel regen gevallen, maar wij hebben gelukkig alleen maar zon gezien. Extreme chilling vat ons verblijf hier wel samen. Lekker weer, goed hotel met privéstrand, eggs benedict voor ontbijt, drinken en tafelvoetballen met oprecht-verheugde locals. Top!

Zoals eerder geschreven hebben we Costa Rica vaarwel gezegd en zijn we de komende paar weken in Panama. Ook hier staat een combinatie van strand, jungle en stad op het programma. En Ton volgt deze week Spaanse taallessen, zodat hij zich als een echte muchacho verstaanbaar kan maken in Zuid-Amerika. Verslag volgt snel.

Pura vida!

13 antwoorden op “Pura Vida”

  1. Hallo allemaal,

    Hopelijk vinden jullie het leuk om onze verhalen te lezen en foto’s te zien. Wij vinden het leuk om iets van jullie te horen, dus aarzel niet om een reactie achter te laten als je daar zin hebt!

    Groetjes ET

  2. Ola, ik lees met veel plezier jullie verhalen en bijbehorende foto’s!! Veel plezier in Panama! 😘

  3. Heerlijk om weer een verhaal van jullie te lezen. Een samenvatting geeft dan toch weer nieuwe inkijkjes dan op whatsapp. Complimenten voor jullie schrijfstijl, want we zitten er helemaal in! Nu lekker verder genieten in Panama van de zon die wel schijnt en de zeesterren!
    Succes met je Spaanse les tontje, hasta la vista!

  4. Zo gaaf dat jullie dit gewoon doen en jullie houden ons met zo’n geweldig leuk reisverslag helemaal bij! Kunnen niet wachten op jullie volgende avontuur -xxx-

  5. YAY weer een verslag. Heerlijk leesmateriaal. Gelachen met ‘de schildpadden die omdraaien na het zien van happy face Tontje’ en het stuk dat het soms ook tegen kan vallen. Lekker stinken (en plakken) naar DEET hahaha, zo nasty. Ach, dan waardeer je het weer enorm als het allemaal wel op rolletjes loopt als goedgemutste en bruingeblakerde Indiana Jones (perfecte omschrijving).

    Groetjesss uit het tropische Alphen!

  6. Weer een schitterend verhaal zeg, en wat jullie allemaal zien, doen en meemaken. Een kikker met rode ogen, schildpadden storen als ze in trance zijn, Tarzan en Jane spelen, daarna een modderbad, geen wonder dat je dan de vuile was moet doen. En goed dat daar bomen zijn met hele grote groene bladen, als al je kleren in de was zitten he Tonny. PS niet teveel billenknijpen he kids , jullie moeten wel veilig terug aankomen.
    Adios Amigo”s
    Pa en Ma Foli

  7. Wat een verhaal, gaaf!!! Keileuk om zo met jullie reis mee te genieten!
    En ja, bij zo’n groen land hoort ook regen, daardoor is het er zo groen….. Haha.
    Die schildpadden in Tortuguero zijn inderdaad indrukwekkend, wij hebben toen ook eitjes uit zien komen, onbetaalbaar.
    Die lange ziplines, die zijn daar ook supervet!
    En wat een leuke foto’s hebben jullie!!
    Veel plezier in Panama

  8. Zalig, jullie schrijfstijl. Leest zo lekker weg alsof je het ook mee mag maken. Op vele dingen zijn we jaloers, maar zoals zo’n busreis lijkt ons doodeng. Gelukkig met n happy end. En spannend zeg,, die zipline! En n dag af en toe n ietsje minder geeft daarna extra blijdschap als alles weer naar wens gaat. So keep up the writing🤗😎🤓. Wij zijn er héél blij mee.
    Trouwens: welke dad bedoelen jullie nou?
    Groetjes van papa Ad en Jacqueline

  9. ¡Top tonny y Esther! Muy agradable de leer Esperando que las lecciones de español estén yendo bien, este mensaje también puede ser descifrado. Ya estoy esperando la próxima historia. Saludos

  10. Vind het super om jullie verhalen te lezen en de foto’s van de reis te zien. Prachtige foto’s….kijk uit naar de volgende

  11. Hee Ton en Esther! Superleuk om zo een beetje te kunnen meegenieten van jullie avonturen! Enne Ton, toch nog getafelvoetbald?!? 👊🏻 Goed bezig, Haha! Wat komen jullie op mooie en bijzondere plekken, heel gaaf. Geniet nog van alle avonturen die komen gaan, ik lees graag mee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.